مثنوى « 1 » تو مكن تهديدم از كشتن كه من * تشنهء زارم به خون خويشتن زانكه من مُستقيم آبم كشد * گر چه مىدانم كه هم آبم كُشد با كفِ چو دف شكم همچون « 2 » دُهل * طبل عشق آب مىكوبم « 3 » چو گل از ايشان هر كه زخمى « 4 » زدى ، كارگر بودى و از خوردن زخم خود بىخبر . در چنين حال كه سربازان جوانمردان ، همچو « 5 » كمان پشت شكسته ، و يك « 6 » اندازان مصاف نبرد ، همچو تير خونين دهن بر خاك نشسته بودند . زره به هزار ديدهء خون افشان و سپر از زخم كوپال سرگردان ، از قبضهء قضا به حكم وَ ما رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَ لكِنَّ اللَّهَ رَمى [ 8 / 17 ] به زور بازوى « 7 » سديد إِنَّ بَطْشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ [ 85 / 12 ] خدنگى بر حبل الوريد شيخ مريد رسيد و شيخ « 8 » كه هاى و هوى جوانى و [ غلواى ] پهلوانيش « 9 » به اوج سماك مىرفت ، در حضيض خاك غلطيد . شعر « 10 » لقد رماه به سهم من حوادثه * اصمى حشاه فوا شوقى الى الرّامى آرى تير تقدير از خون صد شاه نه درويش است و كمان فلك را هزار از اين بيش در كيش . قال افلاطن « 11 » : « الافلاك قسىّ ، و الأرض كرة و الحوادث سهام و اللّه « 12 » الرّاميّ فأين المفرّ » . رباعيه « 13 » در جام امل مىِ هوس ريخته گير * در دامن كام [ دستى ] « 14 » آويخته گير ( 154 - پ ) آخر هدف تير قضا بايد شد * چندى به حصارِ امن بگريخته گير

--> ( 1 ) . KP : شعر . ( 2 ) . F : چو . ( 3 ) . F : مىگويم . ( 4 ) . P : زخم . ( 5 ) . F : چو . ( 6 ) . F : ديگ ، خوانده مىشود . ( 7 ) . P : بازى . ( 8 ) . K : شيخ + را . ( 9 ) . F : پهلوانى . ( 10 ) . P : بيت . ( 11 ) . P : افلاطون . ( 12 ) . P : و ان . ( 13 ) . P : شعر . ( 14 ) . PF : دست